Proza

Aleksander, de man met het ontbrekende vingerkootje, staat voor en achter haar. Weerspiegeld in het venster van de stationshal ziet ze hem staan, doorzichtig met de koplampen van auto’s buiten die door de natte straat en zijn buik en hoofd en benen scheuren. Ook zichzelf ziet ze in het beregende glas, onbeweeglijk, pakje in de hand. Hij kijkt voor zich uit en zij kijkt voor zich uit.
coverSmallDwbKarakter
Verloren post voor DW B.
Over wortels, keuzes en de liefde, de liefde.

 


 

Stop, focus, niet afwijken – Helena. Helena met het donkerbruine haar, splitsend aan de punten, Helena met de melkwitte huid, de smalle heupen, de kromme tenen, bijtend op haar onderlip, vochtige ogen en een dopneusje, Helena die eigenlijk niet zo bijzonder was. Tot de ochtend van haar vijftiende verjaardag, toen ze plichtsgetrouw plaatsnam op de plasemmer en een goudgele straal op de bodem liet klateren – en maar niet ophield.
de pont

Op bezoek in De Pont. Een Tilburgs sprookje.

 


 

Het is halfzes ’s avonds en ik sta vertwijfeld te kijken hoe de zon steeds dieper wegzakt boven de zandverstuivingen, de heidegronden van de Hoge Veluwe. Als stadskind weet ik niet zo goed raad met al die bomen, opgegroeid met Belgische snelwegen vergat ik hoe herfstnachten uit de startblokken kunnen schieten, als mezelf bleef ik een uur eerder al te lang staren naar Le chant des voyelles van Jacques Lipchitz.

foret leger

Levensgevaar in het Kröller-Müller Museum. Alles voor de kunst.
Verder in de Museumtoer:
Andere klemtonen in het Nationaal Glasmuseum van Leerdam
Alles willen weten over Teylers Museum in Haarlem

 


 

De eerste keer dat de telefoon gaat, is het halfdrie ’s nachts. Ze schuift haar slaapmasker omhoog en knippert met de ogen, gedesoriënteerd door het donker. Steunend op haar elleboog komt ze half overeind in bed en draait zich naar het gerinkel toe, de pudding van haar buikje kantelt met de beweging mee opzij. ‘Hallo?’
20131217_goederaadjulie450x80
Goede raad voor deBuren
Over vervreemding, Monsanto, NSA-spionage. Of misschien gewoon bananenmuffins, the office en een pandabeer.

 


 

De jobstudent zat in het middelste loket in het Centraal station, bovenaan de trap onder de enorme tijdregeling, in een glazen hokje dat hem moest beschermen tegen de grote boze reizigers. Op dat glas, aan weerszijden van zijn hoofd, hingen twee posters, waar in koeien van letters STUDENT! ETUDIANT! opstond. Dan hadden ze hem ook nog eens in een knaloranje T-shirt gestoken – STUDENT (buik) STUDENT (mouw 1) STUDENT (mouw 2). De duts.

img_4190-kopie-22
Een halfuurtje in de Vijfhoek.

 


 

Die avond moest en zou de socialistische president het beroemde pièce de résistance van de Ark eten, een gerecht dat de kok misschien twee keer per jaar bereidde. Hij stond erop. Het vaandelstuk van Noé’s menukaart bestond uit niets minder dan emoe gevuld met kalkoen, gevuld met parelhoen, gevuld met woerd, gevuld met kwartel, gevuld met grasparkiet en, ten slotte, als een kostbare parel in het hart van een oester uit de diepste oceaan, een bijkolibrie – de kleinste van het geslacht helikoptervogeltjes, net geen twee gram zwaar, als een hemelse druppel nectar in de kern van het gerecht.

assetimage2_jsp_-600x376
De Ark van Noach voor hard//hoofd
Over eten en hitte.

 


 

In het begin, toen God de wereld verdeelde en de Fransen Frankrijk kregen, de Duitsers Duitsland, toen Spanje naar de Spanjaarden ging, Turkije naar de Turken en Ierland naar de Ieren, en toen de Belgen, met een beetje vertraging, België kregen, wel, toen kwamen de Georgiërs net te laat.

naar kazbegi
Of: wat met de Georgiërs?
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s